Bulutlara yukarıdan bakan bir şehir düşünün; zamanın ötesinde, bilmediğimiz türden bir şehir. Düzeyi artık sadece teknolojiyle ölçülen uygarlığımızın kelepçelerinden kurtulmaya çalışın, güneşin imparatorluğunun gökyüzüyle buluştuğu bu taş kalede varlığınızın anlamını, tüm hücrelerinizde yeniden sorgulayın.

Bir merdiven gibi gökyüzüne doğru basamak basamak tırmanan taraçalar, sarp bir dağda tarım yapmak için geliştirilmiş en mükemmel yöntem belki de. Tabiatla beraber yaşamak yerine ona sahip olmak adına güzel dünyamızı nasıl acımasızca katlettiğimizi düşünmeden edemiyoruz, bu basit fakat verimli tekniği görünce. Bu noktada, sadece tabiatı değil, yaşam tarzlarına verilen zararı düşünüyoruz ister istemez. Acımasız İspanyol sömürgecilerin, okyanusun diğer tarafından hiçbir şekilde haberi olmayan bu özgün kültürü, ne kadar bencilce ve vahşice yok ettiklerini bir kez daha hatırlıyoruz.
İspanyollardan kaçmak için bu bölgeye gelen İnkalar, aslında daha önce bir başka uygarlığın da yaşam alanı olarak seçtiği bölgenin misafirleri olmuşlar. Machu Picchu’nun ilk sakinlerinin kim olduğu halen bir sır, kökeni binlerce yıl öncesine dayanan çok daha eski bir medeniyet, bu gizemli dağın ilk yerleşimcileri olmuş. Anadolu’da da Çatalhöyük, Alacahöyük gibi bölgelerde gördüğümüz bu çok katmanlı özellik, bölgenin esrarını bir kat daha arttırıyor.

Machu Picchu o kadar iyi kamufle edilmiş bir bölge ki sömürgecilerin burayı bulduğuna dair hiçbir kanıt yok. Aslında, 1911 yılında Yale Üniversitesi profesörü Hiram Bingham tarafından keşfedilinceye kadar bir hayalet şehir olarak kalmış burası. Hiram Bingham, yaptığı çalışmalarla bu görkemli dünya mirasını bize ulaştırarak yakaladığı büyük başarıyı, burada bulduğu paha biçilmez eserleri yanında götürerek lekelemiş ne yazık ki.
Bu antik kompleksteki dikkat çekici başka bir yapı ise bir su kemeriyle birbirine bağlanmış 16 adet törensel banyo. Yerleşim bölgesinin su ihtiyacını karşılamak için kullandıkları bu sistemi tamamlayan en önemli parça ise yağmur sularının içinde biriktiği havuz…
Basit fakat ince bir teknik ve kusursuz bir zeka gerektiren bu çözümler, İnkalıların “dağ başında” tüm gereksinimlerini karşılayabilmelerine olanak sağlamış. Hem gündelik hayatlarını, hem de dini inançlarını tam olarak organize etmiş olan bu insanlar, kendi kendilerine yetebilmeyi ustaca başarmışlar. Ansızın yanımızda beliren bir lama, tüm dikkatleri üstüne çekiyor. Taze otlarla kendine nefis bir ziyafet çeken bu şirin canlıya hem merak hem sevgiyle bakarken, yüzlerce yıl öncesini hayal ediyoruz. Bir lama yavrusuyla neşeyle oynayan çocukları, yemyeşil taraçalarda özenle yetiştirdikleri sebzelerini zevkle toplayan genç erkek ve kadınları, ocağın başında akşam için birbirinden lezzetli yemekleri yapan büyük anneleri...
Artık oradan ayrılma vaktinin gelmiş olması, bizi oldukça üzüyor, fakat güneşin batışını bu doğal gökdelenden izlemek tarifsiz bir keyif veriyor hepimize. Bir alev topu gibi yanarak alçalan güneş, dağların arkasında yavaş yavaş kaybolurken, bu görkemli manzarayı belki de bir daha göremeyecek olmanın burukluğunu yaşıyoruz; tüm kalbimizle. Merak ve korkuyla tırmandığımız merdivenlerden artık derin bir hayranlık ve sonsuz bir huzurla inmeye başlıyoruz. Ve soruyoruz kendimize, acaba teknoloji sayesinde hayatımızı daha mı kolaylaştırdık, yoksa kendi yaptığımız bir makinenin parçaları olmaya başlayarak özümüzden mi uzaklaştık…