|
 |
|
 Bu
şekilde olmayacak, dedi kafiledeki en huzursuz kadın. “Artık
dayanamıyorum bu sıcağa” diye devam etti söylenmeye. İlk
başta kendi kendime, “Ne işin vardı Laos’ta, evinde oturup
belgeselde seyretseydin o zaman” diye düşündüm. Kadının
sözlerindeki doğruluk payını göz ardı edememiştim. Gerçekten
sanki bir saunanın içindeymiş hissi veren nem, insanın
sinirlerini sonuna kadar zorluyordu. Bir taraftan Muson
ormanlarının geçit vermez yeşilliklerinin arasında herhangi
bir dikene veya kırık dal parçasına çarpmamaya özen
göstererek yürümeye devam ederken, bir taraftan da gözlerime
ter kaçmasın diye başıma bağladığım bandanayı düzeltiyordum.
Cırcır böceklerinin senfonisinden başka hiçbir sesin
duyulmadığı ormanda, herkes rehberin arkasında tek sıra
halinde sessizce yürüyordu. Bu sessizlik aniden
rehberin “İşte Buda Park” diye bağırmasıyla sona erdi. Evet,
sonunda ulaşmıştık bu ilginç parka. Acayip diyorum, çünkü
gerçekten sıra dışı bir yerdi burası; dev boyutlu taşlar,
büyük bir özenle kurukafalara, yılanlara, çok kollu Buda
heykellerine dönüştürülmüştü. Rehber, park hakkındaki tarihi
bilgileri sıralamaya başladığında, belli etmeden gruptan
uzaklaştım. Bu fantastik mekânda yalnız başına dolaşmak
istiyordum. Heykelleri dikkatlice incelemeye başladım,
hayranlıkla şaşkınlık arasında gidip gelirken, insan
beyninin yaratıcılıkta sınır tanımadığına bir kez daha emin
oldum. Başka bir kültürde, başka bir inançta, kötü ve
karanlık olarak görülen simgeler, burada saygı duyulan
anlamlara sahipti. Vientiane’e yani Laos’un başkentine geri döndüğümüzde şehri biraz daha keşfetmek istediğim için soğuk bir duş alıp terden sırılsıklam olmuş giysilerimi değiştirdikten sonra kendimi bu egzotik şehrin kalabalık sokaklarına attım. Görmeyi en çok istediğim yer, şehrin hatta Laos’un simgesi olan “That Louang” tapınağıydı. Altın renkli tapınağa ulaştığımda, gün batımının oluşturduğu kızıl fonla birleşen bu şahane siluet, kendimi alabildiğine huzurlu hissetmemi sağladı. Buda’nın göğüs kafesinden bir parçayı muhafaza edebilmek için yapıldığına inanılan bu yapı, gerçekten etkileyiciydi. Kavuniçi cübbeleri ve kazınmış saçlarıyla, tapınağın bakımı için bağış toplayan monklar, yani Budist rahipler, fantastik manzarayı tamamlıyordu. Sıcaktan ve nem yüzünden çok az uyuyabilmeme rağmen sabah oldukça erken uyandım, Laos’un başkent Vientiane’den sonra en önemli bölgesi olan Luang Prang’a ulaşmak istiyordum. Gizemli İndoçin’i daha iyi tadabilmek için Mekong Delta ırmağındaki bot yolcuğunu tercih ettim. Pek de güven vermeyen bota adım atar atmaz bunun gerçek bir heyecan olacağı hissediliyor. Botu ustalıkla yönlendiren hasır şapkalı Laoslu, bağıra çağıra bir şeyler anlatıyor, arada sırada da sapsarı dişlerini tümüyle gösterecek şekilde sırıtıyordu. Motorun kulakları sağır eden gürültüsünden ürken timsahlar, güneşlenmeyi yarıda bırakarak bir bir ırmağa atlıyor, bulanık suda aniden gözden kayboluyorlardı. Irmağın her iki tarafında, yeşilin her tonunun görüldüğü sık ormanlar, derinliklerinde vahşi hayatın tüm formlarını gizlerini sakladıklarını hissettiriyordu. Laung Prang’a ulaştığımızda, bu küçük şehirde zamanın yüz yıllar öncesinde donup kaldığını hissettim. Çok uzun süre önce sömürgeciler tarafından inşa edilmiş villalar ve Budist mimarisinin en güzel örneklerinden tapınaklarla şekillenen şehir, sessiz, sakin ve oldukça barışçı görünüyordu. Burada birçok tapınak olmasına rağmen en görkemlisi şüphesiz rengârenk camlar ve altınla bezenmiş Wat Xieng Thong’du. Bu tapınağın zarafetine hayran olmamak elde değil. Nakış gibi işlenmiş yüzeyleri, özenle inşa edilmiş tasarımıyla Wat Xieng Thong, gerçek olamayacak kadar kusursuzdu; maharetli bir ressamın çizdiği bir masal resmine benziyordu. 
 Laos, ekonomik açıdan fakir ama kültürel açıdan inanılmaz derecede zengin. Ülkede bulunan tapınaklar Budist mimari sanatının en mükemmel örnekleri ve dünyanın kültür mirasları arasında gösterilerek koruma altına alınmış. Uçağın penceresinden Laos’a son kez bakarken, Afganistan’daki dev Buda heykellerinin füzelerle yerle bir edilmesini hatırladım ve insanlık kültürü için son derece önemli olan eserlerin, tüm dünyada da Laos’taki gibi iyi korunmasını ümit ederek bu hiç unutmayacağım egzotik ve mistik ülkeye veda ettim. |
|
|
Budizm: Bir yaşam öğretisi
|
|
