Pierre Loti bir Türk gibi giyinerek, elinde tespih, başında fes, bir İstanbullu gibi Eyüp’teki bu kahveye gelmiş gelmesine, kahveye de adı verilmiş. Ancak sonradan bu tepe olduğu gibi onun adını alarak bir kompleks haline getirilmiş. Ve Pierre Loti Tepesi adını almış.
Tamamı eşi benzeri olmayan müthiş bir İstanbul ve Haliç manzarasını gören tepede, ayrı ayrı alanlarda hizmet veren ve tarihi dokuyu koruyarak bugünün koşullarına restorasyonla uyarlanmış beş ayrı bölüm bulunuyor.
Turquhouse Boutique Hotel, İstanbul Haliç’teki, geçmişi 18. yüzyıl sonlarına dayanan, eski Türk konaklarının yeniden yorumlanmış haliyle ve 67 odasıyla hizmet veriyor. İçeriye adım atınca, Pierre Loti'nin nargilesini fokurdatırken Haliç ve İstanbul'u seyrettiği o müthiş manzarayla eski günlere döndürüyor. İstanbul’un neden en çok bu tepeden resmedildiğinin cevabı bu manzarada saklı olsa gerek. Haliç ve İstanbul’u tümüyle kucaklayan manzarası ile Aziyade 120 kişilik bir restoran. Osmanlı mutfağının saraylara layık lezzetlerinin servis edildiği, Pierre Loti Tepesi’nin bir başka bölümü. Güzel havalarda alt terasında, yine Haliç manzarasıyla hizmet veriyor. Neo-klasik tarzda döşenmiş, yine tümüyle Haliç ve İstanbul manzaralı Yeşil Cafe ise, kompleksin, hafif bir müzik eşliğinde, pastane ve kafe hizmeti veren bölümü.
Tarihi Kahve ise misafirleri 150 yıl geriye götürüyor. Burası Pierre Loti’nin müptelası olduğu Türk kahvesini yudumladığı, Haliç ve İstanbul manzaralı tarihi kahve burası. İster kahvenin pastane ürünlerinden sipariş ediyor, ister yanınızda getirdiğiniz simitle çayınızı bu enfes manzara eşliğinde yudumluyorsunuz.
Bir diğer bölüm Nargilevi ise, büyük ölçüde localardan oluşuyor. Diğer bölümleri ise yer minderleri ve karşılıklı masa-sehpalı oturma gruplarıyla döşenmiş. Kapalı alan olarak nargile sadece burada servis ediliyor. 170 kişilik ağaçlı Nargile Bahçesi’nde ise nargilenize sıcak ve soğuk içecekler de eşlik ediyor.

Denizci yazar
Gerçek adı Louis Marie Julien Viaud olan Pierre Loti, 1850-1923 yılları arasında yaşamış. Çocukluğunda resim eğitimi almış, piyano çalmış, fotoğraf çekmiş, Latince, Yunanca ve İngilizce dillerini öğrenmiş. Ağabeyi gibi denizci olmaya on beş yaşında karar vermiş. Deniz Harp Okulu sınavlarına hazırlanmak için gittiği Paris, o yaşta yalnızlığı hissettiği ilk yer olmuş. Bu süre zarfında içini bir deftere dökmeye başlamış. 1866 yılı Kasım ayında yazmaya başladığı günlük, sonradan yazacağı kitapların başlangıcı olmuş. Nihayet Deniz Akademisi’ne girmiş ve 1865’de okulu bitirmiş. 1881’de yüzbaşı, 1906 yılında da albay rütbesini almış.
Julien Viaud ilk kez asteğmen olarak Jean-Bart gemisiyle çıktığı uygulama gezisi sırasında Türk topraklarına ayak basmış. Gemi, 20-25 Şubat 1870 tarihleri arasında kısa bir süreliğine İzmir limanında demirlemiş. Bulunduğu yerle ilgili çok da fazla fikir sahibi olacak zamanı olmamış. Türkiye'ye bir sonraki gelişi 1876 yılından önce Tahiti ve Senegal’de bulunmuş. Tahiti’de Kraliçe Pomaré'nin ailesi, ona Büyük Okyanus’ta yetişen bir çiçeğin adı olan Loti’yi, yani daha sonra kitaplarını imzalayıp kullanacağı adı takmışlar.
Ve Aziyade…
Selanik'teki Fransız ve Alman konsolosları öldürülünce, hükümetleri, suçluların cezalandırılmasını istemişler ve idamları izlemek için çokuluslu bir filo Selanik'e gönderilmiş. Loti’nin çalışmaya başladığı Couronne fırkateyni bu filodaki gemilerden biriymiş. Gemiden inip kenti gezdiği sırada bir cami avlusunda ilk kez Aziyade’yi görmüş. Tacir Abeddin’in dört hanımından en genci, bir Çerkez kızı olan Aziyade ve yemyeşil gözlerini…
Aziyade'nin hizmetçisi Hatice ve Loti’nin Selanik rıhtımlarında tanıştığı Musevi kayıkçı Samuel'in katkılarıyla gizli buluşmalar başlamış. Buluşmalar aşka dönüşmüş. Bu arada Loti, İstanbul'daki Gladiateur gemisinde bir göreve atanmış. Ve ilk kez 1 Ağustos 1876’dan, 17 Mart 1877’ye kadar Osmanlı başkentinde yaşamış. Bu arada sonbaharda Selanik’ten İstanbul’a gelecek olan Aziyade’yi beklemiş. Kısa süre Beyoğlu’nda bir otelde kalmış. Derken Haliç’i ve müthiş İstanbul panoramasını gören bir eve yerleşmiş. İlk Türkçe derslerini bir Ermeni papazından o günlerde almış. Sonraki yıllarda Türkçe konuşup, Türkçe şarkılar söylemiş. Loti, Türkiye ile ilgili tüm eserlerinde tarihlere, mekanlara özel bir önem vermiş; yerleri, isimleri, hep Türkçe kullanmış. Sadece Aziyade romanında 100 tane Türkçe kelime geçtiği söyleniyor.
Eyüp’teki evine taşınıp doğunun ona sunduğu egzotik yaşamın tadını çıkarmış. Gelenekleri benimsemiş, kaftan giymeye başlamış, sonra da vazgeçemeyeceği nargileyle tanışmış, Karagöz seyretmeye gitmiş. Bu genç denizci, zamanla Eyüp halkından biri olup çıkmış.
Aziyade, Selanik'ten İstanbul'a gelince Eyüp’teki evinde birkaç gün süren buluşmalar başlamış. Çünkü Aziyade’nin kocası sık sık İstanbul’dan ayrılıyormuş. Aralarındaki aşk, yerine bir şey konamayacak bir tutkuya dönüşmüş. Loti'nin aşkı romantik, hayallerden uzak, gerçek, samimi ve derin bir aşk olmuş. Ve bu büyük aşk, ona Türk dünyasının kapısını açmış. Farkına varmadan Türkleştiğini zamanla kendisi de itiraf etmiş. Kendi ülkesiyle ilgili duyduğu coşkuları artık Türkiye için de duyar olmuş.

Pierre Loti imzası
17 Mart 1877'de, Türk-Rus Savaşı'nın çıkmasından bir süre önce, sevgilisine döneceği sözünü vererek İstanbul'dan ayrılmış. İçini kaplayan özlem ona, 1879’un Ocak ayında çıkan ilk romanı Aziyade’yi yazdırmış. Roman hemen değilse de, bir yıl sonra büyük yankı uyandırmış. Zaten Pierre Loti'nin edebi hayatı ve kariyeri önce bir Türk romanı olan Aziyade ile başlamış ve Supremes Visions d'Orient (Doğunun Son Görüntüleri) romanıyla sona ermiş.
Romanlarında Pierre Loti imzasını ilk kez üçüncü romanı Le Roman d'un Spahi'de kullanmış. Pierre Loti, 6-8 Ekim 1887 tarihleri arasında, yani on yıl sonra ikinci kez Türkiye’ye geldiğinde Aziyade’yi bulamamış. Bu üç gün içinde eski günlerin izlerini aramış. En sonunda Aziyade’nin öldüğünden emin olmuş. Onu bulmak için çırpınıp durduğu günlerin sonunda, Topkapı’da Aziyade’nin mezarını bulmuş. O günden sonra her İstanbul’a gelişinde bu mezarı ziyaret etmeyi görev haline getirmiş. Bu üç günlük İstanbul yolculuğundan bir yapıt daha doğmuş: Fantôme d'Orient (Doğudaki Hayalet).
İstanbul’a, 12 -15 Mayıs günleri arasında üçüncü kez gelişinin nedeni ise pek açık değil. Bilinen, bu gelişinde Yıldız Sarayı’nda Abdülhamit ile görüştüğü ve Mecidiye nişanıyla onurlandırıldığı… Bu yolculuktan sonra Constantinople en 1890 yapıtı ortaya çıkmış. 12-18 Mayıs tarihleri arasındaki dördüncü gelişinden sonra, bu yolculuğunu La Galilée'nin sonuna eklediği La Mosquée Verte'de anlatmış. 9 Eylül 1903 günü Pierre Loti beşinci kez İstanbul'a geldiğinde, artık elli üç yaşında, ünü dünyaya yayılmış bir yazarmış.
Loti, 1910 yılında, altmış yaşında denizcilikten emekli olmuş. Ve 1910 ağustosunda altıncı kez İstanbul'a gelerek, 15 Ağustos - 22 Ekim 1910 tarihleri arasında, dokuz hafta İstanbul’da kalmış.
Çemberlitaş'ta tuttuğu bir eve yerleşmiş ancak kısa süre sonra hastalanıp hastaneye yatırılmış. Fransız konsolosunun Ortaköy'deki yazlık evinde uzun bir iyileşme dönemi geçirip iyileşince, 23 Ekim 1910 günü, bir daha hiç gelmeyeceğini sanarak Türkiye'den ayrılmış.

İstanbul’a son yolculuk
Pierre Loti 1910’lu yıllara kadar, Türkiye'yi seven, ona aşık olan, Türkler gibi yaşamak isteyen romantik bir yazar olarak tanınmış. 1911'de İtalyan'ların Trablusgarb'ı 1913'te Balkan ülkelerinin Trakya'yı işgale kalkmaları Loti'yi bir anda kendi içine dönük sessiz, sakin bir yazar olmaktan çıkarıp, sevdiği milleti ve vatanı savunmaya yöneltmiş.
Türklerin sesini Avrupa'ya duyurmaya başlamış. Kalemiyle Avrupa'ya bir nevi savaş açmış. 30 yıl boyunca Türkiye'de olağanüstü ve egzotik bir hayat yaşayan Loti, Avrupa'da ikinci memleketinin sözcülüğünü yapmış. Loti, o günlerde Avrupa’da Türkiye'yi savunmaya cesaret edebilen tek ses olmuş. Bunun üzerine Osmanlı hükümeti, bir şükran belirtisi olarak Loti’yi İstanbul'a resmen davet etmiş. 12 Ağustos - 17 Eylül 1913 tarihleri arasına rastlayan bu yolculuk onun Türkiye'ye yedinci ve son gelişi olmuş. İstanbul'da kaldığı süre içinde hükümet ve saray mensupları ile görüşmüş, padişah tarafından kabul edilmiş.
18 - 21 Ağustos günleri arasında Edirne'ye yaptığı yolculuk sırasında trenin geçtiği her yerde nerdeyse bir kurtarıcı gibi coşkuyla karşılanmış. İstanbul'a dönüşünden Fransa'ya hareketine kadar Yavuz Selim'de kendisi için özel olarak hazırlanıp döşenmiş bir evde ağırlanmış.
Pierre Loti 10 Haziran 1923’de, ardında kırk yapıt bırakarak Fransa’da ölmüş. Kitapları İngilizceye, Almancaya, İtalyancaya, Japoncaya çevrilen bu yapıtlardan yedisi Harf Devrimi'nden önce eski yazıyla Türkçeye de çevrilmiş. Pierre Loti'nin Türkiye ile ilgili yazdığı tüm eserler bugün birer belgesel niteliği taşıyor.